من به ياد لعل خونين لبت جامی زدم

نيتی کردم بياد جعد گيسوی تو و فالی زدم

فال من سرتا سرش افسون شهلای تو بود

بيت بيتش نام تو ؛ سرتاسرش ياد تو بود

تو جفا تا کی کنی؟ من نازها تا کی کشم؟

اين معما چون شود حل؟من ز هجرت چون کنم؟

قافيه در شعر من تنگ امده است اما دلم

حرف ها دارد ولی اين بار سنگين چون کشد؟

ياد ان روزی که در بندت فتادم من دلم

همچو جان در من عزيز است و به جان می دارمش

روزی اين راه دراز اخر کنم وصلت چشم

من به اميد همان روز است در راهم وگرنه مرده ام.

                                                                       صبح زيبای مرداد

                                                                                                          سر بلند باشيد

/ 0 نظر / 7 بازدید