وقتی ما به سن معينی می رسيم انچه را که تا ان موقع انجام داده ايم ديگر

برايمان کافی نيست .فقط به درد اين می خورده که ما را تبديل به انچه

که هستيم بکند و انوقت  می خواهيم تبديل به انچه که ارزو داريم بشويم.

دوباره بر حسب عقايد و سليقه ی امروزی خود زندگی را شروع کنيم ؛ولی

بر عکس بايد همان طور به همان زندگی که وقتی نوع ديگری بوده ايم برای

خود انتخاب کرده ايم؛ ادامه دهيم.

من تمام عمر کار کرده ام و بعد از سی سال به اينجا رسيده ام وحالا ...

بايد حدی برای يک سن معين کرد مثلا ۴۵ سالگی؛انسان بايد بعد از اين

سن حق داشته باشد در دنيا تنها باشد وان طور که دلش بخواهد زندگی

 کند .

هيچ کس انچه را که ما انجام می دهيم درک نمی کند هيچ کس

جز کسانی که با ما کار می کنند سختی و مشقتی را که تحمل می کنيم

نمی فهمد.

البادش پرس(دفترچه ممنوع)

/ 0 نظر / 5 بازدید